Në fushën e të ushqyerit, frekuenca e vakteve ka qenë gjithmonë një temë e diskutueshme. Gjenetisti David Sinclair , profesor në Harvard, ka tronditur besimet popullore duke deklaruar se të hash tre herë në ditë është e panevojshme. Hulumtimi i tij mbi plakjen e ka çuar atë të propozojë një qasje të ndryshme për përmirësimin e shëndetit dhe zgjatjen e jetëgjatësisë.
Sinclair pohon se plakja nuk është një rënie fizike e pashmangshme, por një proces biologjik që mund të modifikohet. Ai e krahason trupin me një kompjuter, ku humbja e informacionit epigjenetik vepron si një defekt i softuerit. Ky ndryshim paradigme hap derën për ndërhyrje të bazuara në stilin e jetës.
Një qasje radikale ndaj ushqimit
Eksperti kritikon hapur idenë se mëngjesi është vakti më i rëndësishëm i ditës. Sipas Sinclair, ky besim është një mit që buron nga strategjia e marketingut të një kompanie drithërash në shekullin e 20-të. Ai beson se nëse nuk je i uritur kur zgjohesh, nuk ka arsye ta detyrosh veten të hash. Vetë shkencëtari pranon se shpesh e anashkalon mëngjesin.
Për më tepër, ajo beson se ngrënia e disa vakteve gjatë ditës, siç rekomandohet zakonisht, është e panevojshme për shumicën e njerëzve. Ulja e frekuencës së vakteve mund të jetë më e dobishme sesa ruajtja e një gjendjeje të vazhdueshme të tretjes. Megjithatë, ajo sqaron se kjo strategji duhet të shoqërohet me ushqyerje të duhur.
Agjërimi si mjet, me nuanca
Sinclair praktikon agjërimin me ndërprerje sa herë që është e mundur, megjithëse e pranon se është sfiduese në një mjedis me bollëk. Ajo rekomandon fillimin me 14 orë agjërim si një pikënisje e qëndrueshme, megjithëse disa njerëz mund ta zgjasin atë deri në 16. Megjithatë, ajo këmbëngul se agjërimi nuk nënkupton kequshqyerje: sigurimi i një marrjeje adekuate të vitaminave dhe mineraleve është thelbësor.
Shkenca që qëndron pas kësaj metode sugjeron që agjërimi aktivizon mekanizmat qelizorë që lidhen me riparimin e ADN-së dhe ruajtjen e epigjenomit. Ky proces mund të ndihmojë në ngadalësimin e plakjes dhe përmirësimin e shëndetit metabolik, sipas ekspertit. Për Sinclair, qëllimi nuk është thjesht të hash më pak, por të hash më mirë dhe më rrallë.
Përtej pjatës: zakone që bëjnë diferencën
Profesori i Harvardit nuk përqendrohet vetëm te ushqimi. Rutina e tij e përditshme përfshin një dietë me bazë bimore, të pasur me perime, bishtajore dhe arra, si dhe një reduktim drastik të sheqernave dhe karbohidrateve të rafinuara. Stërvitja e forcës disa herë në javë është një tjetër pjesë kyçe e metodës së tij, së bashku me menaxhimin e duhur të stresit.
Sinclair thekson se gjenetika nuk është një fat i pandryshueshëm. Edhe pse trashëgojmë disa predispozita, zgjedhjet tona të përditshme mund të ndikojnë shumë në shkallën me të cilën plakemi. Faktorë të tillë si ushtrimet fizike, gjumi dhe marrëdhëniet shoqërore luajnë një rol vendimtar dhe nuk është kurrë vonë për të bërë ndryshime pozitive.
Idetë e David Sinclair na inkurajojnë të rishqyrtojmë mënyrën se si ushqehemi dhe jetojmë. Edhe pse jo të gjithë do të ndajnë pikëpamjet e tij, theksi i tij në kontrollin personal mbi shëndetin është motivues. Çelësi është gjetja e një ekuilibri që funksionon për secilin individ, gjithmonë nën mbikëqyrje mjekësore.